جنگ حجاب خيابانهاى تهران و شهرهاى ايران هر روز صحنه درگيرى و مشاجره زنان با نيروهاى رژيم است. امسال بيش از سالهاى گذشته عليه “بد حجابى” نيرو به خيابانها ريخته اند. جريمه ميکنند٬ پرونده سازى ميکنند٬ باتوم ميزنند٬ گاز فلفل ميپاشند٬ دستگير و زندانى ميکنند٬ اما حريف نميشوند! اخيرا امت حزب اله را به خيابان آوردند و عليه “بدحجابان” شعار دادند! در مواردى سخن از تبعيد “بد حجابان” و انتقال به اردوگاه است! هرچه بيشتر رژيم حمله ميکند و بيشتر با مقاومت و جسارت زنان روبرو ميشود٬ پاى محلل هاى سياسى بيشتر باز ميشود. ناگهان برخى گنده آيت الله ها اعلام ميکنند “بدرفتارى با مردم جايز نيست”! رويشان نميشود بگويند اينکارها فايده ندارد٬ پاسخ نميدهد٬ فکرى ديگر بکنيد! خود را آماده عقب نشينى ميکنند. مردم هم سيگنال ها را خوب تشخيص ميدهند. در هر دور تلفات ميدهند اما پيشرويها بمراتب پايدار تر است. جنگ حجاب اما تنها برسر حجاب نيست٬ جنگى برسر دين و اسلام و دفاع از حقوق فردى است. جنگى برسر نخواستن رژيم اسلامى است. پاسخ سلبى به قوانين آپارتايد اسلامى است. سياست اعمال قوانين اسلامى ونظام آپارتايد جنسى شکست خورده است. سياست ارعاب و حزب اله چرخانى ديگر اثر ندارد! ميگويند ايران کشور مانکن هاست! گويا اوائل اين مانکن ها “محدود” بودند اما حالا همه مانکن شده اند! برخى فضلاى مرتجع و “دگرانديش” و “نو انديش” اسلامى دارند جلو مى آيند و تلاش ميکنند روند عقب نشينى رژيم در مقابل زنان را فرموله کنند!  

اما تظاهرات حزب الله عليه “بد حجابى” در نوع خود جالب است. اين يک قافيه تنگى بود که بعد از اينهمه سرکوب و دستگيرى و کشمکش خيابانى لازم شد. همينطور بحث سرکوب در دانشگاه و “انقلاب فرهنگى ديگر” و بحث “براندازى نرم” جالب است. از همه جالبتر قبل و قال جديد و ائتلاف گسترده بخشى از رژيم براى مقابله با احمدى نژاد و “انتخابات” آينده مجلس رژيم اسلامى است. اين اسامى رمز بر يک روند بنيادى در مورد رژيم اسلامى تاکيد ميکند؛ يک سياست براى حفظ جمهورى اسلامى و ارزشهاى اسلامى تا روزهاى “يا روسرى يا توسرى” و “انقلاب فرهنگى” ميخواهد پيش برود و سياست ديگر هشدار ميدهد که نميشود٬ تاثير ندارد٬ بايد کنترل شود و با اين سياستها نميتوان جلوى مردم را گرفت. اين بن بست و الاکلنگ حکومتى البته در هر دوره بسته بندى جديدى دارد اما در محتوا و هدف يکى است. نکته اينجاست که رژيم نه ميتواند شکست را بپذيرد و نه ميتواند شکست را تحميل کند. هر دور تلاش قويترى ميکند و در مجموع عقب نشينى بيشترى متحمل ميشود. حمله وسيع به زنان و اجتماعات کارگران و دستگيرى معلمان به جائى نرسيده است. تلاش دايناسورهاى اسلامى امتحان پس داده که هر چند سال يکبار عباى بوگندوى اصلاحات دينى را اطو ميکشند هم بجائى نخواهد رسيد. بايد دست رژيم اسلامى را از زندگى مردم کوتاه کرد. مرگ بر حکومت طالبان٬ چه در کابل چه تهران!    

تظاهرات استکهلمروزهاى گذشته استکهلم شاهد يک روياروئى و اجتماع پرشور عليه حضور منوچهر متکى وزير خارجه رژيم اسلامى بود. در استکهلم سنتا جمهورى اسلامى شکست خورده است و هر آمد و رفت سرانش با بى آبروئى براى رژيم تمام شده است. اما اينبار صداى زنان دستگير شده و اعمال فشار به زنان٬ صداى رهبران کارگرى دستگير شده در اول مه٬ صداى زندانيان سياسى همراه با شعار مرگ بر جمهورى اسلامى بلند تر بود. حساسيت مردم آزاديخواه به حضور رژيم وسيع تر بود. تظاهر کنندگان آزاديخواه با شهامت با پليس درگير شدند و عليه سياست دولت سوئد و رژيم اسلامى در طول روز تلاش کردند. دهها خبر و گزارش در رسانه ها منتشر شد و اين سفر به يک بى آبروئى براى رژيم اسلامى تبديل شد. متکى ناچار شد بگويد فعالين حقوق زن در ايران را که دستگير شدند آزاد ميکنند و با رندى آخوندى در مقابل سوال خبرنگاران مبنى بر اعتراض مردم آزاديخواه بيرون سالن٬ بگويد که “دولت سوئد حق اعتراض را براى مخالفين برسميت بشناسد و پاسدارى کند”!؟ اين مرتجعين وقتى مانور ديپلماتيک ميدهند ميخواهند قورباغه را رنگ کنند و به نرخ فولکس واگن به مردم بفروشند٬ اما تنها با تمسخر مردم و افکار عمومى روبرو ميشوند. استکهلم و تهران و سنندج صحنه هاى يک مبارزه واحد عليه جمهورى اسلامى است. جمهورى اسلامى جائى در خارج کشور ندارد  و ميرود که براى هميشه نداشته باشد. بايد مراکز و سفارتخانه هايش را بست. اين کار ما اپوزيسيون راديکال و سرنگونى طلب و طيف گسترده ايرانيان آزاديخواه و سکولار است. خارج کشور را بايد به پايگاه جنبش آزادى و برابرى تبديل کرد. دست تمامى شرکت کنندگان و سازماندهندگان اين اجتماع درد نکند. خسته نباشيد!  

ماهواره و الکلدرد جمهورى اسلامى يکى دو تا نيست. اين عکسها بدون شرح اند. نشان ميدهند که اسلام در ايران تا چه حد ”ريشه“  دارد!                  

اطلاعیه

برخی از فعالین کمونیسم کارگری، چه از حزب کمونیست کارگری ایران و چه از حزب کمونیست کارگری – حکمتیست، از من در مورد شرکت در کنگره ششم حزب کمونیست کارگری سئوال کرده اند.   

بطور خلاصه باید بگویم که تصمیم گرفته ام بخاطر مصالح عمومی و دراز مدت جنبش کمونیسم کارگری از شرکت در کنگره ششم حزب کمونیست کارگری خودداری کنم.   

این تصمیم ساده و آسانی نبود. حاصل تعمق و بررسی همه جانبه ای است. عامل اصلی در این تصمیم من فضای سیاسی است که رهبری کنونی حزب در قبال شکل گیری و فعالیت فراکسیون “اتحاد کمونیسم کارگری” در حزب ایجاد کرده و “جدل آنلاین” نمونه بارز و شاخص آن است. متاسفانه علیرغم تلاشهای ما، جریان و خط مشی ای در حزب به یک فضای هیستریک و تشنج آمیز بمنظور ایجاد چرخش سیاسی مورد نظر خود دامن زده و پیشبرد مباحٽ حاد مورد اختلاف را از مجاری و کانالهای طبیعی و روتین حزب، و از جمله از طریق کنگره، در این شرایط عملا غیر ممکن کرده است. تداوم این فضا و کشیده شدن دامنه آن به کنگره حزب میتواند لطمات جبران ناپذیری بر پیکر کمونیسم کارگری وارد کند. 

همانطور که در مباحٽات دوره اخیر اعلام کرده ام، ما از این فضا دوری میکنیم. عدم شرکت در کنگره میتواند عاملی در جلوگیری و زمینه ندادن به گسترش چنین فضایی باشد. برای من فضای سالم سیاسی و کمونیستی یک شرط پیشبرد مبارزه سیاسی برای خط مشی و اهداف کمونیستی ام است.  

اما علیرغم عدم شرکت شخصی ام در این کنگره امیدوارم که حزب بتواند یک کنگره موفق و پر قدرت را برگزار کند. برگزاری موفق کنگره ششم حزب یک موفقیت برای کل جنبش کمونیسم کارگری خواهد بود.  

از همه فعالین و دوستداران کمونیست کارگری، از همه آزادیخواهان و برابری طلبان دعوت میکنم تا در کنگره ششم حزب کمونیست کارگری شرکت کنند.  

۶ مه ۲۰۰۷ 

امروز در شهر سنندج جمعى در مقابل دفتر شواری اسلامی شهر و نماینده شهر تجمع کرده بودند و خواهان آزادی بدون قید و شرط فعالین کارگری بودند. این تجمع بالغ بر 50 نفر بود. همزمان و در  همان ساعات  اولیه صبح امروز 12 اردیبهشت اتوبوسهای حامل معلمین معترض از شهرهای دیگر استان کردستان وارد شهر سنندج می شوند. تجمع رسما آغاز نشده بود. حیاط و خیابان روبرو اداره کل اموزش و پروش سنندج تقریبا هر لحظه بر جمعیتش اضافه می شود.  ساعت 9 صبح بود جمعیتی بالغ بر  1700 نفر حضور داشتند. نیروهای انتطامی منطقه را تحت کنترل داشتند.  تعدادی ماشین از نیروهای لباس شخصی برای ایجاد جو رعب و وحشت مانور می دادند٬ اما حضور وسیع و پرشور معلمین نیروهای انتطامی را فقط نظاره گر این اعتراض با شکوه کرد. معلمین از شهرهای مختلف امده بودند؛ از بیجار٬ قروه٬ دیواندره٬ دهگلان٬ کامیاران٬ سقز٬ بانه .  معلمینی که از شهرهای دیگر برای یک اعتراض متشکل و متحد امده بودند. هر شهری پلاکارتی به همراه داشت .بر پلاکارتها چنین نوشته شده بود: “جامعه مدنی بدونه یک زندانی”٬ “فرهنگی اتحاد اتحاد”٬ “عدالت می نویسیم تبعیض می خوانیم”٬ “معلمین دستگیر شده  بدونه قید و شرط ازاد باید گردند”٬ “علم را با زندانی کردن معلمین خدشه دار نکنید”٬ “علم را نمی توان زندانی کرد”٬ “زندانیان را ازاد کنید” و دهها شعار دیگر که در دست شرکت کنندگان بود. تعدادی از شهارها بر دیوارها نصب شده بود.  امروز سنندج شهر اتحاد و همبستگی و هم دلی بود. روز به نمایش گذاشتن این قدرت عظیم اجتماعی.  سرکوب دیروز تجمع کارگران و ایجاد فضای رعب در شهر باعث نشد تجمع امروز کمرنگ باشد. چه بسا بیش از پیش با حضور خود و در سخنرانى سخنرانان نشان از این اتحاد و همبستگی بود. یکی از سخنرانان با اعلام اینکه جنبش کارگری اعتراضات تاکنونی ما را مورد حمایت قرار داده تشکر کرد و اعلام کردند ما نیز به نوبه خود مبارزات کارگران را حمایت می کنیم. ما حمله به تجمع دیروز کارگران را محکوم می کنیم  و همچنین خواهان ازادی فوری  فعالین کارگری بدون قید و شرط هستیم . در وصف این شرایط برای مردم در جامعه و موقعیت معلم شعری با احساس سروده شد. پیام پیمان نودینیان معلم تبعیدی شهر سنندج توسط یکی از معلمین خوانده شد. یکی دیگر از معلمین چنین گفت؛ “نفس پرنده را می شود گرفت اما پرواز را نمی توان از پرنده گرفت” و سخنرانی خود را در مورد مسائل و مشکلات و موانع این بخش از جامعه ادامه داد.نکته قابل ذکر این بود که سخنرانان تاکید داشتند هر روزی روز معلم نیست ما باید روز معلم را که روزی جهانی است همراه و همگام با سراسر جهان برگزار کنیم. این روز روز معلم نیست.  

شور و هیجان بی نظری در میان شرکت کنندگان بود. در این تجمع بیانیه تصویب شد که شامل 14 بند بود. حوالی ساعت 10 نیم بود که تعدادی اتوبوس دیگر از شهرهای دیگر رسیدند و جمعیت بالغ بر 3 هزار نفر شد. یکی دیگر از سخنرانان از حمایت دانش آموزان و خانواده دانش آموزان صحبت می کند و ابراز خرسندی می کند که در این شرایط مهم برای بهبود شرایط در مدارس خانوادهها معلمین را حمایت کردند. از دانش آموزان عزیز قدردانی شد که به عناوین مختلف در این مدت معلمین خود را حمایت و نهایت همکاری را کردند. در این روز خانواده دانش آموزان با گرفتن عکس و فیلم بنوعی حمایت را اعلام می کردند. یکی از معلمین می گوید در چنین اوضاعی لازم به ذکر است که تجمع کنندگان امروز تنها مرکب از معلمین نبودند بلکه جمعی از  کارمندان بخش اداره آموزش و پرورش حضور داشتند. تعدادی از بازنشستگان حضور داشتند و همچنین  تعدادی از معلمین اخراجی در میان شرکت کنندگان بودند.  

بدين وسيله ما اعلام می داريم به رغم اينکه نامه سرگشاده  به امضای کميته پيگيری ايجاد تشکل های آزاد کارگری رسيده است . اما به هيچ وجه منطبق بر مواضع کميته پيگيری نمی باشد.وصرفا” بدليل اشتباهاتی که در پائين توضيح داده می شود امضاء شده است.نامه سرگشاده مورد اشاره بدون اطلاع و تبادل نظر با کميته پيگيری … تهيه ودر آخرين لحظات خواستار امضای کميته پيگيری  شده اندو اين در حالی بوده که اعضای  شورای نمايندگان کميته پيگيری جهت تدارک مراسم اول ماه می در گير بودند که امکان تشکيل جلسه ، بحث و بررسی پيشنهاد فوق را جهت تصميم گيری نداشتند. البته چند تن از نمايندگان کميته پيگيری شتابزده تصميم به امضای نامه سرگشاده  گرفتند واکنون خود نيز به اين اشتباه واقف شده اند. تاکيد می شود ، ما اعتقاد داريم بر اساس تجربياتی که در مبارزه با کارفرمايان در محيط های کاری داشته ايم “حق گرفتنی است نه دادنی”، تا به اين روز در هر کارخانه ای که کارگران تلاش کردند که از طريق صرفا” در خواست ، مطالبه ای رابدست بياورند. نه تنها موفق نشدندبلکه فشار بيشتری بر آنهاوارد شده است و بر عکس، هر زمانی که با اعتراض و  اتحاد خواستار حق خود بودند آن را بدست آورده اند.بنابراين در خواست کردن از وزير کاری که به تمامی مطالبات طبقه کارگر اشراف دارد  با اين حال دقيقا” در مقابل مطالبات کارگران ايستاده ، اشتباه محض است.برای اثبات اين ادعا کافی است به ضديت وزارت کار با مطالبات کارگران شرکت واحد ويا به رسميت شناختن و حمايت از قراردادهای موقت ( که چيزی جزء بردگی کارگران نيست) اشاره کرد. ۱۱/۲/۱۳۸۶

ما اعلام کرديم نقطه گرهى و حلقه اصلى پيشروى راه حل کارگرى و کمونيستى و تبديل شدن کمونيسم به يک انتخاب وسيع و توده اى طبقه کارگر و مردم، در گرو تبديل حزب کمونيست کارگرى به حزب رهبر و حزب سازمانده اعتراضات وسيع جارى در جامعه ايران است. تنها از اين طريق ميتوان به استراتژى پيروزى کمونيسم در ايران اتکا کرد و تنها از اين طريق ميتوان استراتژيهاى کمپ راست داخلى و بين المللى را به شکست کشاند. تنها حزبی که به حزب رهبر جنبش سرنگونی و سازمانده انقلاب کارگری تبدیل شده باشد میتواند به مصاف قدرت سیاسی حاکم برود. 

ما اعلام کرديم فراکسيون “اتحاد کمونيسم کارگرى” تلاش ميکند کليه نيروهاى این جنبش را که به اهداف فورى سياسى و برنامه اى اعلام شده کمونيسم کارگرى متعهد اند، بسيج و متشکل و متحد کند. اهم اهداف ما در بيانيه تشکيل فراکسيون و پلاتفرم بسوى حزب رهبر انقلاب آمده است. در عين حال اعلام کرديم که “فراکسيون هيچ اختلاف سياسى اصولی، برنامه اى و استراتژيک با اهداف اعلام شده کمونيسم کارگرى مبنى بر سرنگونى جمهورى اسلامى و برقرارى فورى سوسياليسم و جمهورى سوسياليستى ندارد. فراکسيون به کليه قطعنامه هاى سیاسی مصوب تاکنونى حزب پايبند است. در عين حال تدقيق سياستهاى اعلام شده حزب را در شرايط متحول امروز و ترجمه پراتيکى آن را امر و وظيفه خود ميداند”.  

در دوره کوتاه اخير در حزب کمونيست کارگرى مباحثى در جريان بودند و هستند و اسنادى به تصويب رسيدند که اختلافات ما با خط چپ رادیکال حاکم بر حزب را عمیقتر نشان دادند. با توجه به مجموعه اين مباحثات چه قبل و چه بعد از تشکيل فراکسيون، مبانى مهمترين اختلاف ما با سياست رسمى رهبرى حزب تيتروار به قرار زيراند؛ 

 ١- بحث حزب رهبر – حزب سازمانده و مجموعه مباحث طرح شده در پلنوم چهارده حزب اساس جهتگيرى و حرکت سياسى ماست و تلاش ما اينست اين مباحث به جهتگيرى و نقطه عزيمت حزب تبديل شود. امروز چنين نيست. نه مسئله رهبرى و آرايش و تمرکز آن، نه سبک کار رهبرى، نه تزهاى حزب کادرها و عملکرد براين اساس، نه استنتاجات پراتيکى روشن از مبحث سلبى-اثباتى، نه نگرش و سبک کار حاکم به سازمان ما در داخل و خارج کشور، نه تبليغات و عرصه هاى مختلف فعاليت ما – اگر نه صد در صد- اما از اين مباحث و جهتگيريها ناشى نميشود. در يک کلام اين مباحث که ترجمه واقعی مباحث مهم “حزب و قدرت سياسى” و “حزب و جامعه” است در دستور حزب، علیرغم ابراز وفاداری به آن، قرار ندارند. همينطور حزب رهبر – سازمانده کمونيستى کارگرى دائما بايد روى کمپ راست و بورژوازى فشارش را حفظ کند. فشار سياسى ما روى اپوزيسيون راست – راست پروغرب و جنبش ملى اسلامى – کمرنگ شده است. در صورتى که جدال دائمى برسر اثبات حقانيت و مطلوبيت آلترناتيو کمونيستى در قلمرو سياست سراسرى٬ يک ويژگى حزبى است که در مقياس اجتماعى بعنوان رهبر جامعه بميدان امده است. 

۲- تجربه اجرای طرح آرایش فردی رهبری حزب پس از منصور حکمت، یک رکن دیگر اختلافات ما با رهبری کنونی حزب است. تجربیات تاکنونی حزب نشان داده است که آرایش فردی رهبری به شکنندگی رهبری حزب می افزاید، حزب را دچار تکانهای نا لازم میکند، و به خصوصیاتی در حزب امکان رشد داده است که برابری طلبانه نیستند. گفته منصور حکمت در پلنوم ۱۴، “شاید اشتباه کردیم” که اساسا طرح رهبری فردی را مطرح کردیم، تردید، نگرانی و بازنگری او را نسبت به طرح رهبری فردی در حزب کمونیست کارگری بطور کلی نشان میدهد.  

۳- يک اختلاف ديگر ما با رهبرى حزب در نگرش به تحزب کمونيستى و حزبيت سياسى است. ورژنهاى مختلف که از حزبيت تاکنون توسط برخى از اعضاى رهبرى حزب بدست داده شده است، بيشتر با ديدگاههاى چپ راديکال در امر حزبيت نزديکى دارد تا با سنت حزبى مدرن و مارکسيستى منصور حکمت. مباحث ما تحت عنوان حزب سياسى مارکسيستى در نشريه يک دنياى بهتر مطرح شده و بزودی بصورت يک سند جامع تدوين خواهد شد.  

۴- يک اختلاف و تمايز ما برسر مسئله انشعاب و انشقاق در حزب و پروژه اتحاد کمونيسم کارگرى است. اين تمايز ما صرفا اختلافى با رهبرى حزب نيست، بلکه اختلافى با بخشهاى رسمى و حزبى کمونيسم کارگرى است. ما به مسئله ناگوار انشعاب بازبينى انتقادى کرديم و تزها و نقطه نظراتمان در اين زمينه و همينطور طرحمان براى بازسازى لطمات ناشى از اين واقعه را بزودى اعلام ميکنيم. بطور خلاصه ما با فرض اختلافات واقعى و وجود گرایشات سیاسی مختلف، معتقديم اين دو شاخه حزبى هنوز در بستر واحد کمونيسم کارگرى حرکت ميکنند. ما بر اين باوريم که اشتراکات دو حزب بر اختلافات فى الحال موجود ميچربد. در يک نگرش استراتژيک ما براى سازمان واحد کمونيسم کارگرى تلاش ميکنيم.  

۵- ما با نگرش و متدولوژى حاکم بر اسناد مربوط به تشکيل و فعاليت فراکسيون و قطعنامه پلنوم ٢٧ اختلاف جدى داريم و آنها را در سنت کمونيسم کارگرى ارزيابى نميکنيم. ما براين باوريم که رهبرى حزب تلقى روشنى از امر رهبرى تحولات و مسير آن ندارد. يک وجه عدم دخالتگرى لازم حزب در رويدادهاى مهم مانند اعتصاب هاى گسترده معلمان همين است. ما بجاى شناخت دقيق جنبشها و تحرکات اجتماعى و دخالت سازمانگرانه و رهبرى اين مبارزات به نفع کمونيسم، در بهترين حالت به حمايت فعال اکتفا کرده ايم. حمايت يک وجه مهم کار است اما نياز دخالت فعال کمونيسم کارگرى در سازماندهى و رهبرى اعتراضات در جامعه را پاسخ نميدهد. به همين دليل سياست و پراتيک حزب٬ بجاى تامين رهبرى و سازماندهى اعتراضات موجود٬ عملا و بخشا به دنباله روى از وقايع منجر شده است. مسئله اساسى اينست که اين سياست ظرفيت فراتر رفتن از اين موقعيت را ندارد.  

۶- و بالاخره ما معتقديم که کل جنبش کمونيسم کارگرى بايد فرهنگ سياسى و باز و سنت مدرن کمونيسم منصور حکمت را در حزب و در جدل آزاد سياسى احيا کند. سنتهاى رايج امروز قرابتى با کمونيسم کارگرى دوره منصور حکمت ندارد. تحکيم سنت حزبى مارکسى منصور حکمت يک نياز مهم٬ يک پايه اساسى پيشروى کمونيسم کارگرى در تحولات ايران٬ و يک منبع مهم جذب نيروى کمونيسم کارگرى در جامعه امروز ايران است.  

ما از ارگانهاى رهبرى حزب میخواهیم که براساس اين پلاتفرم تشکيل و برسميت شناسى مجدد فراکسيون کمونيسم کارگرى را بررسى کنند. انتظار ما اينست که رهبرى حزب در جهت کمرنگ شدن اختلافات، رفتن بسوى اتحاد سياسى و واقعى، تعريف مجارى متمدنانه بحث سياسى، و پس زدن قطب بنديهاى کاذب و غير کمونيستى قدم بردارد. ما به سهم خود اين هدف را در مقابل خود قرار داده ايم و براى تامين منافع جنبشى و حزبى کمونيسم کارگرى و تسهيل امر پيشروى آن تلاش ميکنيم.  

فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری۲۵ آوریل ۲۰۰۷